ภาษามลายูกับภาษาไทยถิ่นใต้  1

       ภาษาและสำเนียงของคนปักษ์ใต้ โดยเฉพาะคนสงขลา   จะมีคำศัพท์เฉพาะจำนวนมาก
ที่คนกรุงเทพฯฟังแล้วไม่เข้าใจ   และแม้จะสอบค้นจากพจนานุกรมไทยไม่ว่าฉบับใดก็คงจะค้นหา
ความหมายคำเหล่านี้ได้ยาก ตัวอย่างเช่น

      เลี๊ยะ       ภาษาสงขลาใช้เรียก  กระแต(สัตว์ตัวเล็กคล้ายกระรอก)

        ซ่า-ว้า     ภาษาสงขลาใช้เรียก  ละมุด (ไม้ผลชนิดหนึ่ง)

      มายา หรือม่ายยา    ภาษาสงขลาใช้เรียก   ปุ๋ยคอก   

        คง          ภาษาสงขลาใช้เรียก   ข้าวโพด

        น้ำพะ      ภาษาสงขลาใช้ในความหมาย  น้ำท่วม

                     ฯลฯ

       ศัพท์ภาษาที่แตกต่างจากเขตอื่นเหล่านี้ ล้วนแล้วแต่เป็นคำที่คนสงขลารับมาจากมลายู  ทั้งนี้
เนื่องจาก อยู่ใกล้ชายแดน มีการปฏิสัมพันธ์กันระหว่างคนไทยและมลายูดั่งเดิม  ส่งผลให้คนไทย
ชายแดน รับเอาภาษามลายูมาใช้ในชีวิตประจำวัน ในขณะเดียวกันในภาษามลายูเองก็มีคำหลายๆ
คำที่คล้ายคลึงกันกับภาษาไทย  ทั้งสำเนียงและความหมายจนผู้รู้ทางด้านภาษาเอง ก็ไม่สามารถ
บอกได้เช่นกันว่า มลายูยืมจากภาษาไทย หรือไทยยืมมาจากภาษามลายูกันแน่ 

       ดังนั้น เพื่อเป็นการสืบทอดภาษา ของคนเฒ่าคนแก่ให้คงอยู่   จึงขอนำภาษาไทยและมลายู
ที่เหมือนกัน   (เท่าที่จะสามารถค้นได้ จาก  Kamus ของ มาเลย์-อินโดนีเซีย) มาเปรียบเทียบกับ
ภาษาไทยถิ่นใต้ ที่ผู้เฒ่าผู้แก่เขาพูด เขา”แหลง”กัน  เพื่อให้ท่านได้พิจารณา  ดังต่อไปนี้

ภาษามลายู

(น)  พาไล  คำมลายูใช้ในความหมาย ห้องประชุม หรือสำนักงาน
 แต่ภาษาไทยปักษ์ใต้ใช้ในความหมาย ห้อง หรือสถานที่ๆต่อเติม
จากตัวบ้านไว้เป็นการเฉพาะเช่น  “พาไล”  ของโนราโรงครู  
ในกรณีต่อเติมมักจะใช้คำสั้นๆว่า พะ เช่น  " เรือนซีกนี้พะออกไป
เป็นครัว "

(น) ทิศตะวันตก    
ไทยปักษ์ใต้ใช้เฉพาะเรียกชนิดของฝนหรือลมเช่นคำว่า “ลมพรัด” หมายถึงลมในช่วงเดือนหก เดือนเจ็ดซึ่งมาจากทิศตะวันตก
ถ้าพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ จะเรียกว่าลมพรัดยา (barat-
daya) หรือลมพัทยาในภาษากรุงเทพฯ แต่ถ้าเป็นลมที่พัดมาจาก
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือจะเรียกว่า ลมพรัดหลวง(barat-laut)  ซึ่ง
ลมชนิดนี้ความรุนแรง ของลมจะมีมาก

(น) หมอตำแย  ภาษาถิ่นใต้ชายแดนจะเรียกหมอตำแยว่า หมอ
บิดัน  หรือ   หมอดั้น     ทางนครศรีธรรมราช จะเรียกว่า หมอไบ
ทาน

(ว)  ไม่สวย, ไม่ดี,
ไทยปักษ์ใต้จะใช้คำว่า "โบร๊ะ" ในความหมาย
ไม่หล่อ ไม่สวย หรือขี้เหร่