ตัวอย่างที่เห็นได้ง่ายคือเด็กรุ่นนี้จะไม่รู้จักกิน "ลูกมเหร(มะเร้) “ลูกโทะ”  “ยอด
ลำเท็ง”ไม่รู้จักต้นไม้ข้างบ้าน ไม่เคยเข้า “ป่ากัน” ริมทุ่ง สถานที่ที่คนรุ่นพ่อรุ่นลุง
เคยใช้เป็นที่วิ่งเล่นกันในอดีต  หากแต่เด็กรุ่นนี้กลับรู้จักพันธุ์ไม้ที่อยู่ห่างไกลออก
ไปเป็นพันกิโลเมตร  เช่นจะรู้จัก ลูกสตรอเบอรี่   จนสามารถอธิบายถึงรสชาติและ
รูปลักษณะได้อย่างชัดเจน

ในเรื่องภาษา  เด็กใต้รุ่นปัจจุบันจะพูดภาษาปักษ์ใต้ผสมภาษาไทยกรุงเทพฯปนเป
กัน มีการใช้ศัพท์ภาษาถิ่นใต้สำเนียงภาษากรุงเทพฯ หรือศัพท์ภาษากรุงเทพฯ สำ
เนียงใต้  และประการสำคัญ ที่น่าจะมีผลกระทบต่อภาษาไทยถิ่นใต้ในอนาคต นั้น
คือครอบครัวคนใต้รุ่นใหม่ มักสอนให้ลูกพูดภาษาไทยกรุงเทพ เป็นภาษาแรก แต่
ภาษาปักษ์ใต้ให้เรียนรู้เอาเองจากชุมชน   ผลที่ได้คือ   หนังสือบุดของทวดบนหิ้ง
หนังสือลายลักษณ์ของปักษ์ใต้ รวมทั้งหนังตลุง โนรา   กำลังกลายเป็นของเก่าๆที่
เด็กปักษ์ใต้เองไม่เข้าใจ "ไม่รู้เรื่อง"  (ซ้ำร้าย  "คุณตาคุณยาย"  ทั้งหลายที่พอ
จะเป็นตัวเชื่อมระหว่างรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่   ก็กลับเห็นดีเห็นงาม  ที่จะให้ลูกหลานพูด
บางกอก ไปด้วย) 

จากเรื่องราวมูลเหตุที่กล่าวมา ผมจึงได้เกิดแนวคิดที่จะรวบรวมเรื่องราวในอดีต นำ
เสนอในรูปแบบใหม่    นั้นคือจะลองสร้าง   “ขนำริมทุ่งปลักเหม็ด”ฯ  ยุค IT   เพื่อ
เสนอตัวอย่างในอดีต  โดยจะขอนำเสนอพันธุ์ไม้นานาชนิดทั้งที่กินเป็นผักและกิน
เป็นยาเป็นประการแรก และประการที่ 2 จะนำเสนอเรื่องราวว่าด้วยภาษาไทยปักษ์
ใต้ทั้งที่ได้จากตำราเก่าๆ และถ้อยคำภาษาที่คนรุ่นก่อนพูดกันมาเสนอ ณ ที่นี่  ทั้ง
นี้ “ขนำริมทุ่งปลักเหม็ด”  จะขอใช้มุมมองของสามัญชนคนชายขอบและรูปแบบที่
เรียบง่าย

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า    ตัวอย่างและสาระเล็กๆน้อยๆจากชนบทชายแดนใต้นี้   คงจะ
เป็นประโยชน์แก่ผู้เยี่ยมชมขนำ    และพอจะเป็นบันทึกช่วยจำให้แก่เด็กใต้รุ่นหลัง
ได้มีสายใยที่จะเชื่อมโยงไปยังอดีตของสังคมชายแดนใต้ได้บ้าง 

คนโบราณ  

หมายเหตุ

ทุ่งปลักเหม็ด - ในที่นี้ คือ ทุ่งนาและป่ากัน ในพื้นที่รอยต่อของตำบลควนลังและ
ตำบลทุ่งลาน อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลาเมื่อ 40 ปีก่อน ปัจจุบันได้หมดสภาพ
ความเป็นทุ่งนากลายเป็นเขตหวงห้ามของสนามบินหาดใหญ่ บางส่วนเป็นที่ตั้งของ
กองบิน 56 บางส่วนอยู่ในเขตอำเภอคลองหอยโข่ง  และบางส่วนอยู่ในเขตอำเภอ
หาดใหญ่ จังหวัดสงขลา พื้นที่ส่วนหนึ่งของ ทุ่งปลักเหม็ด ได้แปรสภาพกลายเป็น
หมู่บ้านจัดสรร ที่มีผู้คนอยู่อาศัยมากหน้าหลายตา......
 

"ขนำริมทุ่งปลักเหม็ด"ณ ที่นี้จึงเป็นบันทึกของอดีต"เด็กแลวัว" แห่งทุ่งปลักเหม็ด
คนหนึ่ง ที่ยังคงใช้ขนำริมทุ่งฯ( จากเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำ ) เป็นที่พักพิง.....
จดบันทึกเรื่องราวพื้นๆ เก่าๆ ไว้  โดยหวังว่า  คงจะเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่ผ่านทางมา
แวะเวียนที่ขนำฯ   ได้บ้าง...........................