|
ภาษาสงขลา
: (โดยสังเขป)
หน้า 1 /
หน้า 2
/ หน้า 3
/
หน้า
4
ภาษาสงขลา
:
(โดยสังเขป)
หน้าที่ 1
เพื่อให้ท่านได้ทำความเข้าใจในภาษาไทยถิ่นใต้(สำเนียงภาษาสงขลา)ซึ่งแตกต่างจาก
ภาษากรุงเทพฯ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ระดับเสียงวรรณยุกต์ที่มีมาก รวมทั้งหน่วยเสียง
พยัญชนะที่แตกต่างกัน จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้อง
แยกแยะศึกษา ตามขั้นตอน
เอกสารต่อไปนี้คัดลอกมาจาก
"
คำบรรยายภาษาไทยขั้นสูงของชุมนุมภาษาไทย ของคุรุสภา
( จัดพิมพ์สำหรับสมาชิกของชุมนุม ) พิมพ์ที่ โรงพิมพ์คุรุสภาพระสุเมรุ นายกำธร สถิรกุล
ผู้พิมพ์
ผู้โฆษณา ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๑๑ วิชานิรุกติศาสตร์
เรื่องภาษาถิ่น(ฉบับที่ ๑ - ๒ ) นางสาวซ่อนกลิ่น
พิเศษสกลกิจ บรรยาย
หน้า ๗๘๐ - ๘๐๒ "
"คนโบราณ"
ผู้จัดทำเวบไซท์เห็นว่า
อ.ซ่อนกลิ่นฯอธิบายเรื่องภาษาสงขลาได้ชัดเจน
ง่ายต่อการ
ศึกษาจึงได้นำมาเผยแพร่ต่อ ณ ที่นี่เพื่อผู้สนใจได้ศึกษาค้นคว้า เฉพาะข้อความตัวอักษรสีแดงจะเป็น
หมายเหตุเพิ่มเติม ของผู้จัดทำเวบฯ
หน่วยเสียงพยัญชนะ
หน่วยเสียงพยัญชนะในภาษาสงขลา มี ๒๐ หน่วยเสียง ดังนี้
๑.
ก ๑๑. ป
๒. ข ( ค
) ๑๒. ผ (พ )
๓.
จ ๑๓. ฝ (ฟ )
๔. ฉ ( ช
) ๑๔. ม
๕.
ญ ๑๕. ย
๖.
ด ๑๖. ล
๗.
ต ๑๗. ว
๘. ถ ( ท
) ๑๘. ส ( ซ )
๙.
น ๑๙. ห ( ฮ )
๑๐.
บ ๒๐. อ
หน่วยเสียงพยัญชนะมีตรงกันกับภาษากรุงเทพฯ ๑๙ หน่วยเสียง
เสียงพยัญชนะที่ภาษาสงขลามีแต่
กรุงเทพฯไม่มี ๑ หน่วยเสียงคือ
พยัญชนะนาสิก ญ ซึ่งมีตรงกันทั้งภาษาเชียงใหม่ อุบล และสงขลา
หน่วยเสียงพยัญชนะที่มีในภาษากรุงเทพ ฯ แต่ไม่มีในภาษาสงขลา ๒
หน่วยเสียง ได้แก่
พยัญชนะนาสิก ง และพยัญชนะ ร
หมายเหตุ
เพิ่มเติม
เฉพาะภาษาสงขลาริมทะเล หรือ หมู่บก ("
โม้ บ๋อก ") จะไม่มี เสียง ร แต่ชาวหาดใหญ่
คลองหอย
โข่ง สะเดา หรือ หมู่เหนือ ("โม้ เนื้อ" )
จะมีเสียง ร เฉพาะในพยัญชนะต้น
หน่วยเสียงพยัญชนะ ญ ที่มีในภาษาสงขลา ได้แก่คำ ต่อไปนี้
ส.ข.
ก.ท.
ญ้า
หญ้า
ญิ้ง
หญิง
ไญ้
ใหญ่
หญัก
ยักษ์
หน่วยเสียงพยัญชนะที่มีในภาษากรุงเทพ ฯ แต่ไม่มีในภาษาสงขลา ๒
หน่วยเสียง ได้แก่ พยัญชนะนาสิก ง และพยัญชนะ ร
เสียง ร นั้น
มีในภาษาปักษ์ใต้ถิ่นอื่นบางถิ่น เช่น นครศรีธรรมราช
หน่วยเสียงพยัญชนะ ง ภาษาสงขลาใช้ ห ( ฮ )
ส.ข. ก.ท.
ฮา งา
ฮาน
งาน
เฮิน
เงิน
ฮ้อก
หงอก
ฮ้อย
หงอย
หน่วยเสียงพยัญชนะ ร ภาษาสงขลาใช้
ล แทน
( หมายเหตุเพิ่มเติม
-
เฉพาะ สงขลาชายทะเล
เท่านั้น
)
ส.ข.
ก.ท.
หลัก
รัก
ลัง
รัง
หลู่
รู้
โหลก
โรค
หน่วยเสียงพยัญชนะที่ภาษาสงขลาและภาษากรุงเทพฯ มีตรงกัน
แต่ใช้ต่างกันได้แก่เสียงพยัญชนะต่อไปนี้
พยัญชนะต้น
ภาษากรุงเทพฯ ภาษาสงขลา
ต. เตรียม ป.
เปลี่ยม
จ. เจ๊
ฉ
ฉี
ข.
เขก ฉ ( ช ) เช้ก
ฝ ( ฟ )
ฝุ่น ข ( ค )
คุ้น
ข. ขื่น ,
ข่ม ห ( ฮ )
ฮื้น, ฮ้ม
ง. โง่
ม.
โหม่
น นิด,
หนีบ ห (ฮ ) ฮี้ด, ฮี้บ
พยัญชนะตัวสะกด
ภาษากรุงเทพฯ
ภาษาสงขลา
ด
แฝด บ แฟ้บ่
บ
คับ ด ขัด
เหน็บ แน็ด
ง
พรุ่ง ก โผลก่
ม
เอือม น เอื๋อน
การตัดพยางค์
ภาษาปักษ์ใต้โดยทั่วไปไม่ชอบออกเสียงคำมากพยางค์ คำหลายพยางค์
มักจะตัดพยางค์หน้าออก
ภาษากรุงเทพฯ
ภาษาสงขลา
กะเฉด ชี้ด่
ขยำ ญ้ำ
ขนุน นุ้น
จมูก มู้ก่
ตลาด ล้าด่
ตะวัน วั้น
นคร คอน่
มโนห์รา
โน่ รา
สะพาน พาน่
อะไร ไล้
( หมายเหตุเพิ่มเติม - เฉพาะ สงขลาชายทะเลเท่านั้น
ที่ออกเสียง ไล้ ถ้าเป็น สงขลาตอนใน จะออกเสียง ไร้
)
การตัดคำผิด
บางคำแทนที่จะตัดพยางค์หน้าออกไปทั้งพยางค์
ตัดไปเพียงครึ่งเดียวพยัญชนะต้น
เหลือพยัญชนะตัวสะกดที่อยู่ท้ายสระไปกลายเป็นพยัญชนะต้นประสมกับพยัญชนะ ดังต่อไปนี้
ภาษากรุงเทพฯ
ภาษาสงขลา
กำไร
ไม̣ล้
ชำแหละ
แม̣ละ
สำรับ ม̣ลับ
สำลัก
ม̣ลัก
การกลมกลืนเสียง
บางคำใช้วิธีลดพยางค์ด้วยวิธีกลมกลืนเสียง ทำให้คำ 2 พยางค์
กลายเป็นคำพยางค์เดียว
ภาษากรุงเทพฯ
ภาษาสงขลา
มะระ หม̣ละ
มะลิ เห̣ม̣ละ
/ พยัญชนะควบกล้ำ ............
คัดลอกมาจาก
คำบรรยายภาษาไทยขั้นสูงของชุมนุมภาษาไทย ของคุรุสภา (
จัดพิมพ์สำหรับ
สมาชิกของชุมนุม ) พิมพ์ที่ โรงพิมพ์คุรุสภาพระสุเมรุ นายกำธร สถิรกุล ผู้พิมพ์ผู้โฆษณา
๑๙ กรกฎาคม ๒๕๑๑ วิชานิรุกติศาสตร์
เรื่องภาษาถิ่น(ฉบับที่ ๑ - ๒ ) นางสาวซ่อนกลิ่น
พิเศษสกลกิจ บรรยาย
หน้า ๗๘๐ - ๘๐๒
| 
